كه دوست داشتن برتر از عشق است

عشق مانند هوا همه جا هست

تو نفس هايت راقدري جانانه بكش

وقتي به قبرها مي نگري نترس

هيچ ضرب تقسيم وجمع زدني نياز نيست

پانزده،بيست تا سي حداكثر ساليست

كه از پشت سنگ هاي يخي

به شيك پوشي من و تو مي خندند

همه روزروزه بودن

همه شب نماز كردن

همه ساله حج نمودن

سفر حجاز كردن

زمدينه تا به كعبه

سروپا برهنه رفتن

دو لب از براي لبيك

به وظيفه باز كردن

به مساجد ومعابد

همه اعتكاف جستن

زهلايي و منايي

همه احتراز كردن

شب جمعه ها نخفتن

به خدايي خود راز گفتن

زوجود بي نيازش

طلب نياز كردن

به خدا كه هيچ كس را ثمر آنقدر نباشد

كه به روي نااميدي

در بسته باز كردن

رسوایی

حال که رسواشده ام می روی

واله وشیدا شده ام می روی

حال که غیراز توندارم کسی

زین همه تنهاشده ام می روی

حال که چون پیکرسوزان شمع

شعله سراپاشده ام می روی

حال که همراه خراباتیان

همدم صبحها شده ام می روی

حال که درواده عشق وجنون

واقع عذرا شده ام می روی

حال که در بهر تماشای تو

غرق تمناشده ام میروی

هوس ساده دلي دارم و گفتارش را
همه افسانه بگذشته و ديدارش را
هوس آن همه پيوند که با جانم بست
هوس آن همه سوگند دل آزارش را
* * *

تا نفسي شمع شبهاي تار تو باشم
به چشمانت نگاهي گنگ گويد قصه اي پنهان
نمي داني چي مي خواند به گوشم نغمه هاي او
نمي بيني چه مي بينم در آن جادوي افسونکار
نمي خواهي بگويي راز خود را با صفاي او
* * *
من آن مرغم که شوق خواندم نيست
چه گويم، آنکه مي فهمد مرا کيست؟
روم زين پس به خاموشي گرايم
شراب عاشقي يک جرعه کافيست

خدايا، خدايا
دلم زندوني زندون عشقه
غمم گنجينه پنهون عشقه
* * *

زبانت را نمي فهمند خلق
امّا خدا داند، که من با شمع شعرت
تا سحر پروانه ها دارم

چه مي گويي، چه مي خواهي، بگو اي شعله جانکاه
بگو بر جان من آتش مزن، بازي مکن ديگر
* * *
مرا مست مي غم کرد و بگريخت
دلم را غرق ماتم کرد و بگريخت
دريغا ساقي افسونگر من
شبي افسون به جامم کرد و بگريخت
خدايا، خدايا
شب هجرون چرا پايون نداره
سر شوريده اُم سامون نداره

میون آدمای این شهر غریب

                                   بین اون پرنده های بی نفس

یه نفر پیدا نشد یاری بده

                                        تا رها بشم برم از این قفس

یه نفر پیدا نشد گوش بکنه

                                      به تموم این حرفای زخمی من

بیاد از تنهایی آزادم کنه

                                     ببره به وسعت تازه شدن

آدمك مرگ هم اينجاست بخند

دست خطي كه تو را عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخند

آدمك ساده نشي گريه كني

كل دنيا سراب است بخند

آن خداي كه بزرگش خواني

به خدا مثل تو تنهاست بخند